ερώματα (2012)
Ερώματα
ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ
Την ώρα που ενδύεσαι
το ιερό σου σχήμα
κι αριστερόστροφα
κυκλώνεις το βωμό
ζυγίζοντας τα χέρια
πότε σε αιώρηση αετός
και πότε Εσταυρωμένος
σ’ αναγνωρίζω, άντρα.
Δρεπανωτά το σώμα σου
την ήττα όταν θερίζει
σε πίνω απ’ τον ιδρώτα
κι απ’ του γονάτου, σ’ αγαπώ,
το σπάσιμο,
μετρώντας
εννιά φορές το μπόι σου
κι εννιά φορές την πτώση.
Απ’ όλα μου τα ονόματα
χόρεψε
το Ευδοκία.
ΜΠΟΝΣΑΪ
Φύτεψέ με
σε μια γλάστρα μικρού
περιορισμένου χώρου
αβαθή όσο γίνεται
Δες με τοπίο εικαστικό,
ημιτελές
σαν κάποιος
να μην πήρε την ευθύνη
να το ολοκληρώσει
Αν τύχει και βλαστήσουν,
εκεί ανάμεσα Μάρτη-Απρίλη,
οι αντοχές μου
και βρεις πως παρεκκλίνω
ψαλίδισέ μου τις απρόβλεπτες
προεκτάσεις.
ΟΙΚΤΙΡΜΟΙ
Απολύεται
η αναμονή σου, κύριε,
σαν λιτό
αθωνικό απόδειπνο.
Χόρτασε η ψυχή
από του Φθινοπώρου
τα άζυμα ξεροκόμματα
και με οίνους κεκραμένους
σπονδίστηκε ο βωμός σου,
να μην τρίξει
από καμιά αιφνίδια
τεκτονική μέθη
και καταρρεύσει
η πίστη μας
στα πόδια σου.
Νηστεύσαμεν τας γραφάς
τας αμαρτίας ημών
ομολογήσαμεν
και τώρα οδεύομεν
προς μακράν αγρυπνίαν,
στιχολογώντας
στο κομποσκοίνι
ναι-όχι
ναι-όχι
ναι-όχι…
ΝΑΝGΑ-ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ
Εφτά ουρανούς
γυμνό βουνό
την είδαν που σκαρφάλωνε
-ως την κορφή της Νanga-
κι αλόγιστα ομόρφαινε
το υποβαρές του ύψους
στης θέας το λεπίδι
ακονίζοντας
το φτερωτό της ποίημα.
Την είδαν που το χέρι της
έφτανε στη Σελήνη,
με ιλίγγους δεκατέσσερις
της έκλεβε τον οίστρο
να τον περάσει στο λαιμό
τον ακλινή
του Κύκνου.
Μα ένα πρωί την έχασαν
τα ένοχα τα μάτια’
εφτά ουρανούς
ξετύλιγο
του κόσμου το κουβάρι
το πέταξε
και χάθηκε
στον αφαλό της λίμνη:
Άκλαυτη πέτρα
αμίλητη
κι από καιρό
φευγάτη.
Nanga Parbat: Γυμνό βουνό, από τις υψηλότερες κορυφές της οροσειράς των Ιμαλαΐων, στην περιοχή του Κασμίρ.
ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΠΟΡΤΡΕΤΟ
Μεθυσμένο
σε φαντάζομαι,
από τη θέα εξωτικού τοπίου
σκυμμένο πάνω στον καμβά
ν’ αδειάζεις τον πυρετό σου
-χιλιάδες χρώματα!
ηφαιστειακά-
από μια εκρηξιγενή
ερωτική φλέβα.
Να σε ρουφάνε
πόροι ανοιχτοί,
διψασμένοι
και πέλματα γυμνά
να πολιορκούν το σχήμα σου
με κύκλους Πανσέληνους.
Ύστερα το σπίτι πίσω σου
φαντάζομαι,
βυθισμένο σε αργή
νηφάλια λήθη
ν’ αναχωρεί ασπρόμαυρο,
φορτωμένο
τα παλιά του ντουβάρια.
Κι εμένα,
πορτρέτο ημιτελές
σε άλλου καιρού τον τοίχο,
να διασχίζω κατακόρυφα
του χρόνου την ρωγμή,
αιμορραγώντας
του τετελεσμένου
το πιο βαθύ ιώδες .
CERCΑ ΜΙ
Πρέπει να μάζεψα
τα πράγματα μου
σε κάποια στιγμή έκστασης.
Μάλλον σήκωσα
και τους τοίχους
γιατί
η πόρτα αυτονομήθηκε.
Ανοιγοκλείνει στο κενό
έκτοτε.
Θα μπεις;
Θα βγεις;
Έρχεται βροχή.
ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Καμιά φορά η αγάπη
αντί να αναληφθεί
στους ουρανούς
μικραίνει τόσο
που πέφτει στον υπόνομο.
Τα βράδια που ξυπνάς
να πιεις νερό
την βρίσκεις στην κουζίνα
να τρέχει στις ρωγμές
για να κρυφτεί
σαν μαύρη
τρομαγμένη κατσαρίδα
και παραμερίζεις.
Ούτε να την πατήσεις
δεν καταδέχεσαι.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΝΑ
Χτες που ξανακοίταξε το ρολόι
η ίδια ώρα ήταν.
Οι παρόντες παρόντες
και οι απόντες
συνεπείς στην απουσία τους.
Κάποιος γελάει δίπλα.
Είναι άλλος.
Πάντα είναι άλλος.
Κάποιος κλαίει μέσα.
Είναι πολύ μέσα.
Δεν ακούγεται.
Μόνο γαμήλιες πομπές,
ασθενοφόρα
κι η ζάχαρη
που θρυμματίζεται
με ήχους εκκωφαντικούς
στο πάτωμα.
Τεθλασμένα
ΒΟΡΕΙΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Καρδιά μου
πόλη
μακρινή και φωταγωγημένη
σε ονείρου
μυστική γεωγραφία
ακόμα
αχαρτογράφητη.
Καρδιά μου, ποτάμι.
Δέλτα του Νείλου
δίκλωνο
που χύνεσαι στη θάλασσα
από δυο πληγές ισόβαθες.
Καρδιά μου, εγκοπή.
Χαραμάδα θλίψης
σ’ εξώφυλλο χαμόγελο.
Καρδιά μου, επιθυμία.
Ορίζοντα πετρόχτιστε.
Του ανέμου πέρασμα
ανοιχτό
και βορεινό παράθυρο.
ΜΟΡΣΙΚΟΝ
Έχτισα
πάνω σε κάποια
της ζωής
μεγάλη παράλειψη.
Ανοίγω το παράθυρο
και μπαίνει χώμα.
Πατώ στο πάτωμα
και ανοίγουν τρύπες.
Η σκάλα μονόδρομη
στο υπόγειο κατεβαίνει
μαζί με τα νερά
μαζί με την άμμο
μαζί με τα ναυάγια.
ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ
Τώρα
ας παραμερίσουν οι λέξεις.
Σιγή
η θάλασσα να ημερέψει
κι ο ουρανός ν’ ανοίξει
ένα-ένα τα κελιά του
και ν’ απλωθεί.
Τρομάξαμε αρκετά.
Μια λύπη τρωκτική
μας επιστρέφει
μέσα μας
σκάβοντας τάφρο
με τα δόντια.
ΤΟ ΕΝΑ
Ω! μοναξιά,
μοναδική
και αδιαίρετη
όσο κι αν ο Έρωτας
σε εξαπατά,
η ηδονή σε παραπλανεί,
το φύλο, σε παγιδεύει,
θα πεθαίνεις
αλυσοδεμένη
με το ομόκλινο
ψέμα σου.
ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ
Εδώ,
στου χρόνου την κλειστή καμπύλη
θα αποταμιεύομαι,
ισχνό περίσσευμα μιας ύπαρξης
που φτώχυνε σε ελπίδες
και πλούτισε σε διαψεύσεις.
Μια κουρασμένη υδρόγειος
που όλο επιβραδύνει
την εγωκεντρική περιστροφή της.
Μια νύχτα ανυπέρβλητη
που εισέρχεται οριστικά
στο χειμερινό της
ηλιοστάσιο.
Ερώματα - Παρουσίαση στο Έναστρον 19/11/2012
Η παρουσίαση της συλλογής ποιημάτων "Ερώματα" της Λίλιαν Μπουράνη, που έγινε στο "Εναστρον" στις 19/11/2012. Την ποιήτρια παρουσίασαν η Γιόλα Αργυροπούλου και ο Βαγγέλης Φίλος. Ποιήματα διάβασαν ο Τάσος Παπαναστασίου, η Αλίκη Παπαχελά, κι ο Γιάννης Σκληβανιώτης. Μουσικά τα Ερώματα ντύθηκαν απ' τον Γιώργο Λουτσέτη, και τραγούδησε η Βιργινία Παυλοπούλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου